21 lip 2012

Gallia est omnis divisa...


Przypuściłam ułański atak na nową rzeczywistość.  Zaprzęgłam swe siły do wozu pancernego X-lander Jungle, osadziłam w nim Topika na stanowisku bojowym, wydałam komendy Dziobalindzie i ruszyłyśmy na podbój placu zabaw pod blokiem.  Pierwsza flanka – wychodzenie na dwór z dwójką dzieci – zdobyta! (Jeśli jednak od pchania wózka po podjeździe do klatki, podjeździe o nachyleniu prawie pionowym, będzie skutkować wypadaniem narządu rodnego czy jakiegokolwiek innego, prezes spółdzielni będzie musiał sam swoje narządy zjeść, aby mi zadośćuczynić). Druga flanka – odwiedziny z dwójką dzieci w Rossmanie i w piekarni, a nawet , o zgrozo!, w Biedronce – zdobyta!

Nie zawsze jednak toczymy walkę na otwartym polu, gdzie można działać wozem bojowym i szykiem typu falanga. W cięższych potyczkach partyzanckich potrzebna jest inna taktyka.  Nabyłam zatem chustę w kolorach maskujących (Amazonia?) i w sytuacjach skrajnych (Topik wyje, Dziobalinda jęczy/krzyczy/wyje, Synafia wyje wewnętrznie i zgrzyta zębami zewnętrznie) wiążemy Topika w chustę celem uspokojenia i łatwego transportowania, co znacznie usprawnia taktykę wojenną całego naszego batalionu (czy tam baonu). Tym sposobem flanka trzecia – granie w puzzle/domino/malowanie z Dziobalindą i Topikiem zawiniętą w chustę – zdobyta! Flanka czwarta – kąpanie Dziobalindy, czytanie książeczek i kładzenie spać Dziobalnidy z Topikiem w chuście/na rękach/przy piersi – zdobyta!

Same sukcesy, rzekłybyśmy. A jednak. Po 5 tygodniach kampanii dwójkowej tracę powoli me siły zbrojne i insze.  Już nie pląsam żwawo pod prysznic wieczorem, a raczej przeczołguję się niczym ciężko ranna.  Nerw coraz częściej mi puszcza, co skutkuje poważnymi błędami strategicznymi. Wolne oddziały mych myśli błąkają się gdzieś po obrzeżach, gdy karmię Topika o piątej nad ranem – „Czy pieluchy z Rossmanna są tańsze od Pampersów? Na kiedy zamówiłam dostawę z Tesco online? Czy dam rade pospać do 7:00? Czy karmię teraz z lewej piersi, czy z prawej? Czy kiedykolwiek wejdę w ciuchy sprzed ciąży?”
Czy to właśnie takie znużenie ciągłą walką kazało Cezarowi pisać te rozkoszne bajeczki o łosiach, co nie mają stawów, i dlatego poluje się na nie podcinając drzewa, o które się opierają śpiąc? (i jak się taki łoś przewróci oparłszy się o podcięte drzewo, to już nie wstanie, bo nie ma stawów, nieprawdaż, i wtedy my go haps! I gotowe). Bo ja ku takiemu stanowi zmierzam właśnie.

Niemniej nie podaję się łatwo. Gallia przede mną długa i szeroka, a ja mam zamiar zdobywać ją dalej.

15 komentarzy:

  1. Wojny jeszcze nie wygrałaś, ale wychodząc zwycięsko z każdej bitwy powoli zbliżasz się do tego celu;-) Za rok nawet nie będziesz o tym pamiętać jak Topik będzie stawiała swoje pierwsze kroki!
    Pozdrowienia znad morza

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @Magda: Czy tę wojnę wygrywa się kiedykolwiek? Czy tylko kolejne kampanie i tak już zawsze? :) Pozdrawiam serdecznie i morza bardzo zazdroszczę :)

      Usuń
  2. chusta jest rzeczą niezbędną :) Wychwalać ją będe pod niebiosa. amen.
    A teraz do rzeczy- podziwiam, bardzo podziwiam, bo, mimo, że moja Ł. ma lat sześć to nadal nie odespałam ;) (pierwszą całą noc moje dziecko przespało jak skończyło 3,5 roku) nie ogarnęłam :P i w ogóle na dalsze eksperymenty z dziećmi nie mam najmniejszej ochoty :))))

    A Cezar?? pfffffff... Cezar to nawet nie wychował jednego dziecka i o wojnie mgliste miał pojęcie ;D nie mówiąc o łosiach :D ...
    do boju !!!! :)

    PS. Uwielbiam Cię i dziekuję że jesteś :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @J: Ty to kochana jesteś, że mi takie miłe rzeczy piszesz, aż serce roście we mnie :*

      A o Cezarze Ci opowiem anegdotkę. Moja znajoma, która ponad 10 lat uczy łaciny, poszła na studia podyplomowe, coby się stać bardziej wykwalifikowanym nauczycielem. I na tych studiach miała raz zajęcia z literatury nt. Cezara między innymi. I na tych zajęciach młody pan doktor nauk humanistycznych uparcie ją przekonywał, że Cezar pisał w pierwszej osobie, a do tego brzydką, zepsutą i nieklasyczną łaciną. Ha!

      Usuń
  3. wycofaj się na z góry upatrzoną pozycję i przegrupuj siły. dałabyś radę i grzegorzowi z tours, a co dopiero poprawnym gramatycznie i taktycznie dzieciom ;D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @Lis: Sir yes sir! Ale czy Grzegorzowi z Tours ja bym dała radę? No nie wiem. Choć po Lucyferiuszu mogłabym mieć pewne nadzieje ;)

      Usuń
  4. Pamiętaj, że są cudne instytucje babć, niań, cioć i lata w mieście, więc można raz na jakiś czas strzelić sobie dzionek albo dwa z jednym dzieckiem. A wtedy to już z górki, podobno. Prawem tej kozy, co to wiesz.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @Luca: U mnie chwilowo babcie i ciocie są zajęte, niani nie mam, więc orkę uprawiam solową ;)

      Usuń
  5. Trzymam kciuki w tej Twoje wojnie :-)

    OdpowiedzUsuń
  6. Opieka nad małymi dziećmi to sport ekstremalny, a Cezar to by Ci mógł sznurówki wiązać...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @Dragonella: No, raczej ja jemu sandały ;) Ale z tym sportem ekstremalnym to prawda!

      Usuń
  7. Dzielna jesteś bojowniczka :-)
    Niestety, to kampanie z tych niekończących się - czyli, małe dzieci, mały kłopot itd. ;-) Ale jakoś wszystkie dajemy radę!

    Moje dzieci dorosłe, babcią może będę niedługo. I kiedy czytam takie wpisy, jak Twój, to ciągle się zastanawiam, jak ja to przetrzymałam ;-)

    Trzymaj się jakoś!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @ewarub: Przetrzymałaś, dajesz mi zatem nadzieję, że i ja przetrzymam :) Dzięki!

      Usuń